„Zarysowały się też początki rozpowszechnionego później przenoszenia własności nieruchomości przed sądem. Punktem wyjścia była tu chęć uzyskania przez nabywcę nieruchomości niezaczepialnego dokumentu stwierdzającego bezspornie fakt jej nabycia. W tym celu nabywca wytaczał zbywcy przed sądem królewskim fikcyjny proces o oddanie mu danej nieruchomości. Zbywca, jako pozwany, uznawał przed sądem pretensje nabywcy występującego w roli powoda. Wydany przez sąd wyrok nakazywał pozwanemu dokonanie przed sądem inwestytury (reinvestitura) oraz wywiązania. Wydany o tym następnie przez sąd królewski dokument (placitum) służył jako pełny, niezaczepialny dowód nabycia danej nieruchomości.
Swoboda alienacji dóbr nieruchomych była ograniczona przez tzw. prawo przyzwolenia ze strony krewnychnajbliższych dziedziców oraz przez tzw. prawo wyczekiwania synów, a w braku ich — córek.
Prawo przyzwolenia najbliższych dziedziców [laudatio parentum, Beispruchsrecht) na alienację dóbr bez względu na to, czy odpłatną czy nie, wywodziło się z dawnej własności rodowej. Alienacja dokonana bez przyzwolenia najbliższych dziedziców była nieważna, mogli oni w ciągu roku domagać się od nabywcy zwrotu nieruchomości bez wzajemnego świadczenia. Wyjątek stanowił wypadek, gdy alienacja nastąpiła z nędzy, dla ra“(15)