„W lutym 1791 roku chodziło przede wszystkim o zapewnienie całkowitej neutralności dworu wiedeńskiego wobec zbliżającej się konfrontacji zbrojnej między państwami Potrójnej Koalicji a dworem rosyjskim. Cel ten został — praktycznie rzecz biorąc — osiągnięty, chociaż propozycję przymierza, wyłączającego całkowicie Rosję, ministrowie austriaccy zdecydowanie odrzucili. W czasie audiencji Bischoffwerdera u cesarza (25II 1791) Leopold II spróbował nawet odwrócić er rebours sens propozycji berlińskich, sugerując możliwość zawarcia aliansu pruskoaustriackiego, ale z utrzymaniem istniejącego przymierza austrorosyjskiego. Idea ta, która w kilkanaście miesięcy później miała zrealizować się ze śmiertelnymi dla Polski konsekwencjami, w początkach roku 1791 była jednak zupełnie obca dworowi berlińskiemu. Bischoffwerder pomysł ten uznał za nierealny191. Wyjeżdżając z Wiednia miał jednak całkowitą pewność, że w razie wojny z Rosją Austria nie będzie dla Prus żadnym zagrożeniem. Była to cicha zemsta ministerium wiedeńskiego za rok 1790, kiedy to, w przededniu przewidywanego ataku Prus na Austrię, Petersburg pozostawił swojego sprzymierzeńca bez nadziei na pomoc, otwarcie deklarując, iż w razie ofensywy pruskiej dwór wiedeński nie powinien liczyć na żadne wsparcie ze strony wojsk rosyjskich. Dnia 10 marca 1791 roku Bischoffwerder był z powrotem w Berlinie; po południu konferował z królem. Dnia 11 marca Fryderyk Wilhelm II wysłał do swego posła w Londynie, Rederna, omówiony powyżej list z żądaniem ostatecznej deklaracji rządu brytyjskiego w sprawie wspólnej polityki wobec Rosji.“(10)