„Napój miłosny stosowano także w całym okresie średniowiecza. Oprócz środków, które miały powodować natychmia
Środki, które miały mieć działanie przeciwne, spotyka się w literaturze o wiele rzadziej. Jako przykład „odtrutki" przeciwko miłości (wzbudzonej przez czary) można wymienić wyciąg z białej róży morskiej. Spośród rzeczywiście uspokajających środków roślinnych można wymienić chmiel, znany od najdawniejszych czasów jako środek powodujący obniżenie pobudliwości seksualnej.
stówą gotowość miłosną na drodze czarów, pojawiło się — znane nam zwłaszcza z Tristana i Izoldy — stosowanie w tym celu środków wzmagających potencję seksualną. Mimo, że pierwotnie stale jeszcze cTiodziło o substancje mające znaczenie symboliczne lub mistyczne, to jednak od tego czasu zaczęto stosować środki, które nie były nieszkodliwe dla zdrowia. Działanie ich, jak np. preparatu kantarydyny („eliksir włoski", „pastilles galantes") wyrabianego z much hiszpańskich polega na podrażnianiu dróg moczowych, a zwłaszcza cewki moczowej, przez co pobudzenie przechodzi na sferę iłciową. Jednakże podrażniają one nie tylko ostatni odcinek dróg moczowych, lecz również pęcherz, a co jeszcze ważniejsze — nerki, i to w ten sposób, że mogą powstać niebezpieczne stany zapalne.“(1)