„Konstanty Skirmunt należy do tej pierwszej grupy, był on jednym z najwybitniejszych dyplomatów Drugiej Rzeczypospolitej. Swą działalność polityczną rozpoczął jeszcze w przedrewolucyjnej Rosjibył członkiem rosyjskiej Rady Państwa. Następnie podczas I wojny światowej był działaczem Komitetu Narodowego Polskiego, jego delegatem przy rządzie włoskim.
W maju 1919 r. otrzymał nominację na posła Rzeczypospolitej w Rzymie. Na tym stanowisku, jak pisze Jan Drohojowski, Skirmunt „wyrobił sobie stosunki dzięki znajomości języka, pokrewieństwu z watykańskimi dygnitarzami, co przy Kwirynale odgrywało coraz to większą rolę, wielkopańskimi manierami i przeszłością proaliancką".
Na stanowisko ministra spraw zagranicznych powołany został z Rzymu po odejściu Sapiehy, w czerwcu 1921 r. Do pełnienia swych obowiązków przystąpił z wyraźnie zarysowaną koncepcją polityki zagranicznej Jej myślą przewodnią było dążenie do pokoju, do utrzymania zaistniałego status quo, opierającego się na umowach międzynarodowych. „Kardynalnym wskazaniem naszej polityki zewnętrznej jest wykonanie traktatów" pisał. Obok tego dążeniem Skirmunta było utrzymanie „systemu przymierzy z państwami o wspólnych interesach z Polską, a przede wszystkim z Francją". Natomiast z wszystkimi państwami ościennymi chciał on przynajmniej nawiązania „stosunków pokojowej współpracy".“(5)