„Jeszcze nie słyszę w sobie, ale tak, jakby to dochodziło z zewnątrz. To na pewno Bóg, który mieszka we mnie, zawsze szepcze w ciężkich chwilach. Ben przestraszył się, sumienie ma czułe i bał się tak straszny grzech brać na siebie, wolał nieszczęście, do goryczy można przywyknąć. Ja nie uległem. W naszym domu nikt nie skakał sobie do oczu. Stary dobry dom, pachnący ziołami. A tu nagle krew Grzelaków ma się zmieszać z krwią mojej krwi i tak dalej. Starałem się przekonać Bena, że alimenty będą lepszym wyjściem. Słuchać o tym nie chciał. Mówił, że Julka nie wybaczy mu dziecka do końca życia. Tak czy owak piekło. Powiedziałem, że nie chcę widzieć tej modliszki w swoim obejściu. No i stało się, jak się stało, na weselu nie byłem. Ben wytrzymał tylko cztery miesiące u Kobylaków, wrócił do domu, jak syn marnotrawny. Ucieszyłem się, jakbym wygrał na loterii, ale radość moja była przedwczesna. Po tygodniu przybiegła z dzieckiem na ręku i w płacz. Cztery razy ją spławiałem. Jej krowie oczy błyszczały, jakby były z kryształowego szkła. Ale nie były. Zło w nich tylko płonęło i nienawiść. Za piątym razem przyjechała traktorem razem z Benem. Przydybała go na polu i ponownie przekupiła kobiecym miejscem.“(11)