„3. Otto III i Henryk II. Otto Ul (9831002) marzył o wskrzeszeniu idei imperium rzymskiego (jego matką była Teofana, córka cesarza bizantyjskiego) na wzór Bizancjum. W jego skład wchodziłyby Galia, Włochy, Niemcy, Polska. Ośrodkiem władzy miały być Włochy. Najwyższa władza świecka i duchowna miała należeć do cesarza (papież doradca w sprawach duchowych). Jest to tzw. teoria uniwersalizmu chrześcijańskiego. Rok 1000 zjazd w Gnieźnie uznanie Bolesława Chrobrego (9921025) za władcę równego cesarzowi, zgoda na utworzenie metropolii w Gnieźnie (uniezależnienie się od kościoła niemieckiego).
Plany Ottona III budziły żywe niezadowolenie wschodnich feudałów niemieckich (pokojowa polityka wobec Słowian, równouprawnienie partnerów). Zagrożony buntem książąt Otto III umiera w młodym wieku.
Jego następca Henryk II (10021024) reprezentował politykę ekspansji na wschód. W pierwszym rzędzie zwrócił się przeciw Polsce. Doprowadziło to do kilkunastoletnich wojen z Bolesławem Chrobrym. Kilka wypraw cesarskich wspomaganych przez Czechów załamało się, a pokój w Budziszynie (1018 r.) potwierdził pełną niezależność polityczną Polski.
NORMANOWIE
Normanowie cztery grupy plemienne zamieszkujące Skandynawię i Jutlandię (Norwegowie, Szwedzi, Goci i Duńczycy). Ludy wojownicze i przedsiębiorcze. Normanowie zachowali wiele zwyczajów z okresu wspólnoty rodowej, wierzenia i surowość obyczajów. Nie sięgały do nich wpływy kultury rzymskiej ani chrześcijaństwa. Skandynawia była ubogim krajem i nie mogła wyżywić swych mieszkańców. Normanowie zaczęli zwracać się ku innym ziemiom (Europa) i szukać nowych siedzib i zdobyczy. Szwedzi (zwani Waregami) z zatoki Fińskiej i Ryskiej, wodami rzek przez Ruś, docierali do Morza Czarnego i Konstantynopola. Goci wyprawiali się na południowe wybrzeża Bałtyku zamieszkałe przez Prusów i Słowian. Duńczycy atakowali Brytanię, Norwegowie wyprawiali się na północ i zachód ku wyspom Szetlandzkim, Islandii i docierali nawet do Ameryki Północnej.“(9)